Hoi! Mijn naam is Lysbeth.

In het creëren van een harmonieuze wereld en een nog betere versie van mezelf nam ik mezelf altijd bewonderenswaardig serieus. Soms te serieus.

Altijd als ik vernauw, brengt mijn lichaam mij thuis. Terug naar de magie en de verwondering. Terug naar wie ik werkelijk ben. Terug naar de ademruimte, het natuurlijke ritme van wat werkelijk bij mijn essentie past.

Dat thuis zijn in mijn lichaam en adem, is niet altijd vanzelfsprekend geweest… 

Toen ik, inmiddels al meer dan 20 jaar geleden, mijn eerste ervaringen opdeed met adem- en lichaamswerk, voelde ik echt in iedere vezel ongemak: het écht in mijn lijf zijn. Het voelen en ervaren van die delen die ik onbekend, onbemind en afgesloten had verklaard. Mijn vuur, plezier, intuïtie en de verbinding met mijn authentieke zelf, waren al jong op de achtergrond geraakt.

Ziekte als signaal

Ik wilde heel graag mijn eigen leven leven, en tóch liet ik dat vuur om in mezelf vrij te zijn gemakkelijk temmen om te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Om maatschappelijk succesvol en zogenaamd van betekenis te zijn.

Het temmen en onderdrukken van mijn eigen visie of waarheid, leidde altijd tot signalen in mijn lichaam, uiteindelijk zelfs tot kanker. In het eerlijk kijken naar de dood, zag ik waar ik eigenlijk bang was voor het leven.

In mij leeft een pelgrim met een helder bewustzijn.
Ik weet dat het leven er niet is om te lijden of te overleven.
Het leven is er om te leven. Mens te zijn.
Met alles wat er bij hoort. Licht én donker. Uiteindelijk is er geen verschil.

Oervertrouwen

Aan den lijve heb ik ondervonden dat kennis pas wijsheid wordt als je het zelf hebt geleefd. Je kan eindeloos buiten jezelf zoeken: er verandert niks als je niet (h)erkend dat je het in jezelf heb te doen. Zo binnen. Zo buiten.

De overtuigingen, imprints en pijn die al jong in het leven en in de generaties voor ons zijn ontstaan, kunnen we in onszelf onder ogen te zien en herschrijven. Alles kan geheeld. De enige weg eruit, is door er in te zijn. Ongemak en onrust niet te fixen of te veranderen, maar door open te staan voor wat het vertelt.

Het leven, de plek waar ik ben geboren en alle ervaringen leidden mij op tot lichaam-luisteraar. De verbinding met de bron, dat wat mij en ieder ander levend wezen voedt, is voor mij, in onze adem en lijf, helder, duidelijk en no-nonsens. Die bron opent de weg naar eenvoud, tijdloosheid en betekenis in alles.

Talent ligt als een parel verborgen

Mijn ervaring is dat, in de ogenschijnlijke diepste shit, talent als een parel ligt verborgen. Mijn grootste ontdekking is dat -na het eerste ongemak van een crisis- het veilig is om te springen! Zodra jouw hart een sprongetje maakt dan kun je daar achter aan springen, vertrouw daar maar op!

Dus ik nodig je uit: adem door, voel je kloppende hart en SPRING!

Voor mij heeft het geloond om mezelf uit gangbare systemen te werken, om uit patronen te stappen, beperkte overtuigingen om te vormen en ziekte te zien als beter worden, het leidde tot een nieuwe kijk op mijn leven en de wereld.

Dit thuis-zijn vraagt om:

• verantwoordelijkheid nemen
• aanraking
• geduld hebben 
• liefdevol puinruimen
• door ademen 
• om van daaruit beweging te creëren 

Zo kan ik helen, delen en spelen.

Juist in deze tijd kun je bijna niet níet veranderen. Mijn ervaring is dat verandering en vernieuwing een keuze is, ook als dat ogenschijnlijk lastig lijkt. Jouw lichaam biedt je daarvoor de ingang!

Kennis wordt pas wijsheid als je het daadwerkelijk hebt geleefd.