Hoi, mijn naam is Lysbeth.

Lange tijd nam ik mezelf behoorlijk serieus in mijn zoektocht naar een goed en betekenisvol leven. Soms te serieus. Steeds weer bracht mijn lichaam mij terug. Naar voelen. Naar eenvoud. Naar wie ik werkelijk ben.

Meer dan twintig jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met adem- en lichaamswerk. Dat was confronterend. Echt in mijn lijf zijn betekende ook voelen wat ik lang had vermeden.

Ik wilde mijn eigen leven leven – en tegelijk paste ik me aan. Tot mijn lichaam steeds duidelijker signalen gaf. Uiteindelijk werd ik geconfronteerd met ziekte. In het onder ogen zien van de dood, werd zichtbaar waar ik werkelijk bang voor was: het leven zelf.

Sindsdien beweeg ik anders. Dichter bij mezelf. Meer in contact met mijn lichaam, mijn grenzen en mijn verlangen.

Het leven heeft mij gevormd tot iemand die luistert – naar het lichaam, de adem en naar wat zich onder de oppervlakte afspeelt.

In mij leeft een pelgrim met een helder bewustzijn.
Ik weet dat het leven er niet is om te lijden of te overleven.
Het leven is er om te leven. Mens te zijn.
Met alles wat er bij hoort. Licht én donker. Uiteindelijk is er geen verschil.

Kennis wordt pas wijsheid als je het daadwerkelijk hebt geleefd.