Sommige kinderen worden vroeg groot. Ze zijn gevoelig, opmerkzaam, innerlijk wijs en tegelijkertijd eenzaam in hun eigen binnenwereld. Ze leren zich al jong afstemmen op de behoeften van hun ouders: wat er nodig is om vrede te bewaren, gezien te worden of niet tot last te zijn. Dat kind wordt vaak bewonderd om zijn zelfstandigheid, zijn bedachtzaamheid, zijn “bravoure”. Maar wat aan de buitenkant bewondering oproept, kan vanbinnen gepaard gaan met het stille verlies van iets essentieels: het recht om kind te zijn.
Ik ken dat kind. Ik ben haar zelf geweest.
De Zwitserse psycholoog en auteur Alice Miller was één de eersten die woorden gaf aan wat ik had ervaren. Ze benoemde dit fenomeen als het drama van het begaafde kind. Een kind dat zijn levendige gevoelens — verdriet, boosheid, verwarring, honger naar nabijheid — opoffert om te kunnen blijven bestaan in een omgeving waar die gevoelens geen bedding vinden. Het past zich aan. Niet uit vrijheid, maar uit noodzaak.
Deze kleine volwassene wordt vaak onzichtbaar in zijn of haar eigen verhaal.
In mijn praktijk Studio Thús ontmoet ik mensen die zich op latere leeftijd afvragen waarom ze zo hard voor zichzelf zijn, waarom ze zich schuldig voelen als ze rust nemen, waarom ze moeite hebben met boosheid, bijna geen adem krijgen of zich diep verantwoordelijk voelen voor het welzijn van anderen. Vaak zijn dat sporen van een kind dat geleerd heeft om niet tot last te zijn. Dat, in plaats van gedragen te worden, zelf is gaan dragen.
Ik zie het zowel bij vrouwen als mannen, bijvoorbeeld zo:
Ze is vaak degene die de leiding neemt in relaties, werk of het zorgen voor anderen. Maar ze is ook moe. Ze verlangt ernaar om niet langer de wijste, sterkste of verantwoordelijkste te hoeven zijn. Ze verlangt naar ruimte. Naar zachtheid. Naar een getuige die niet uitlegt, maar luistert. Niet corrigeert, maar bevestigt.
Hij is vaak degene die volhoudt, oplost, beschermt of zwijgt. Maar hij is ook moe. Hij verlangt ernaar om niet langer de stille kracht, de stabiele schouder of de redder te hoeven zijn. Hij verlangt naar vertraging. Naar ademruimte. Naar iemand die hem ziet zonder iets van hem te willen. Die niet opkijkt naar zijn kracht, maar afdaalt naar zijn hart.
Het herkennen van de kleine volwassene in jezelf is een krachtig begin van heling. Want wat destijds een noodzakelijke overlevingsstrategie was, is nu vaak een onbewust patroon dat innerlijke vrijheid en vitaliteit in de weg staat.
Het is nooit te laat om alsnog een kind te mogen zijn, niet als terugkeer naar het verleden, maar als een helende beweging naar een vollediger en authentieker bestaan.
In mijn praktijk bied ik ruimte aan wie zich herkent in dit verhaal. Voor wie voelt dat het tijd is om niet langer alleen sterk, slim of aangepast te hoeven zijn. Wie verlangt naar contact met dat oorspronkelijke in zich zelf dat ooit moest wijken.
Welkom bij Studio Thús
