Een cursus in wonderen?

Cursus in wonderen

Het is zeker al 20 jaar geleden dat ik op mijn fiets door de landerijen van Wommels en Oosterend naar Jacqueline Feijten in, toen nog, haar Kleine Paradijs, ging voor een portie wonderen.

Ik verlangde naar wonderen! Vooral ook naar liefde, geruststelling en een wat vriendelijker beeld van de wereld en mezelf.

In het paradijs oefenden we, in een warme, knusse kamer, met werkboeklessen uit de cursus in wonderen #eciw.

Ik had geen idee van deze spirituele leerweg. Het zou me wellicht helpen vrede te vinden, zoveel was me duidelijk.

Het idee van de cursus is dat vrijheid begint met anders te kijken naar jezelf en de wereld. Dat je kan kijken door de ogen van liefde in plaats van angst.

Ergens drong het tot me door dat we geen slachtoffer zijn van onze omstandigheden. In ons huist een innerlijke leraar die onderscheid kan maken tussen het werkelijke en het onwerkelijke, kennis en waarneming.

Omdat dit zo anders was dan wat ik tot dan toe had geloofd, kon ik het op mijn fietsje terug naar huis, langs de koeien en op het smalle fietspad, maar lastig bevatten.

In de jaren daarna zag ik op verschillende plekken het blauwe, dikke cursusboek met veel woorden en bladzijden als in bijbels en kerkelijke liedboeken. Ik zag ook woorden als God en de Heilige geest. In het opgroeien met het christelijke geloof bleek mijn relatie met God en kerk er één van frictie. Ik had daar wat minder mee.

Het verlangen en mijn vastberadenheid om een vriendelijke wereld te zien en daaraan bij te dragen bleef. De cursus kwam af en toe op mijn pad. Ergens herkende ik wat er werd geschreven of door anderen werd uitgelegd. Ik oefende met de meer praktische handleiding ‘de zes stappen naar vrijheid’ die door Diederik Wolsak op de cursus zijn geïnspireerd.

Dat er wat in mij was verschoven, merkte ik toen ik kanker kreeg. Er was geen slachtofferschap in mij. Ik kon een groot deel van die tijd in liefde, vrede en in mijn innerlijke leraar en stille midden zijn. Dat stond in schril contrast met wat ik kort daarvoor nog in mijn buitenwereld als werk, relaties, politiek of familie ervaarde.

Die tijd, die deels samenviel met Corona en de daaropvolgende crisis, liet me inzien hoe diep de ingesleten patronen van ons slachtofferschap zijn. Hoe gemakkelijk het is om, in de wereld die we denken te zien, te verzanden in angst, ellende, verdriet, tekort en het veroordelen en beschuldigen van anderen.

Het werkelijke wonder blijkt dat je in jezelf kan kiezen voor liefde, vrede, vrijheid en geluk of God. De buitenwereld is een afspiegeling is van wat je in je binnenwereld gelooft.

Dat dit verwarrend is kan ik volmondig beamen. Irritant soms ook. Vorige week nog, verzuchtte iemand dat het ‘echte’ leven aan me voorbijgaat als ik steeds in de binnenwereld duik met de vraag; wat raakt dit eigenlijk in jou en mij?

En ja zeker kan ik meer ontspannen zijn en erkennen dat niet iedereen met mij de innerlijke sterren van de hemel wil plukken! Met het klimmen der jaren en het grijzer worden van mijn haren, komt die ontspanning vast als vanzelf;-)

In mij huist namelijk nog steeds een vastberadenheid om een liefdevolle wereld te zien. Zeker nu we dit, om allerlei angstige redenen, in de gangbare dagdagelijkse communicatie en media, niet krijgen voorgespiegeld.

Iedere dag zie ik een liefdevolle wereld. In mooie relaties, het omkijken naar elkaar, ons menselijkheid, het vallen en weer opstaan, het nemen van verantwoordelijkheid voor ons zelf, onze creatie-kracht, de natuur, een lach, een traan, in meditatie, dans, geboorte, dood, ons lijf, onze adem en in de ogen van mij, jou mijn naasten en van de mensen bij mij in de praktijk, om zo maar eens wat te noemen.

Er zijn eindeloos veel wegen naar meer innerlijke rust en vrijheid, maar als je eens wilt oefenen met deze waarneming van de cursus in wonderen, dan stuur ik je met liefde de mooie samenvatting van de zes stappen naar vrijheid die ik in mijn praktijk gebruik. Doe maar even een berichtje, oké?

Lysbeth@studiothus.nl